Hercules

De oude Grieken noemden dit sterrenbeeld de Knielende of het Spook. De voet van de Knielende steunt op de kop van de Draak die de noordpool bewaakt. Later werd deze mysterieuze figuur de grote held Hercules (de Grieken noemden hem Heracles), wiens naam mogelijk 'glorie der hemelen' betekent. Hij draagt de leeuwenhuid die hem onkwetsbaar maakt en bedreigt Cerberus, de hellehond, met zijn stok.
Omdat hij in een vlaag van waanzin zijn eigen kinderen had vermoord, verrichtte Hercules zijn beroemde twaalf 'werken'. Hercules was bovendien drie jaar lang de dienaar van Omfale ('centrum van de wereld'), de koningin van Lydië, en werd haar minnaar. In vrouwengewaad moest hij wol spinnen en sieraden maken, wat zou kunnen verwijzen naar oude vruchtbaarheidsriten gewijd aan de godin de Grote Moeder en haar ondergeschikte zoon-minnaar.
Ten slotte viel hij ten offer aan de listen van een verraderlijke vijand. Hij beval een hoge brandstapel aan te leggen, maar de brandstapel was nog niet aangestoken of er daalde een wolk neer en tijdens een donderslag en een bliksemflits verdween Hercules uit het zicht der mensen en sloot zich aan bij de goden.
Leeuwen worden van oudsher met de zon geassocieerd en de leeuwenhuid maakt Hercules daarom tot een zonneheld. Zijn Twaalf Werken, waardoor hij tenslotte de gouden appels der onsterfelijkheid verwerft en de dood overwint, worden wel vergeleken met de jaarlijkse gang van de zon door de dierenriem en de zielereis van de mens.
Mogelijk was hij de held Gilgamesh uit het Tweestromenland, die Tiamat, de grote draak van de chaos overwon.

De Sterren
Het hele zonnestelsel beweegt in de richting van Hercules, op wiens heup, ver weg in de ruimte, met het blote oog nog net een bolvormige cluster van 100.000 sterren valt waar te nemen.